ادامه ی بحث قبل از امتحان انگل...!

بعد ار امتحان که خوب همگی دپسرده بودیم این یعنی به معنیه دیپ افسرده به معنیه افسرده ی شدید وعمیق...!خلاصه بعد از اینکه یه خورده سوالاتو چک کردیمادیدیم که بله هرچی ما زدیم علی یه چیزی زده ممد یه چیزیو مصطفی یه چیزه دیگه به این نتیجه ی خیلی خیلی مهم رسیدیم که بین علما اختلاف نظر وجود داره.مخصوصا بین گزینه های من با بقیه...!خلاصه گذشت ونزدیکی های ظهر بود که همه گرسنه و نالون بی حال و افسرده بودیم که دیدیم اگه همین طوری ادامه بدیم احتمالا تا چند دقیق دیگه همونجا وسط یونی تلف میشیم.به این نتیجه رسیدیم که ناهار را باید بزنیم دیگه.پس از اختلاف نظر های بسیار برای انتخاب مکان مناسب و بهداشتی برای صرف و میل کردن غذا به این نتیجه رسیدیم که بریانی بهترین گزینه ای که می چسبه.چون هم غذاهاش چربه و هم پر انرژی هم آترواسکلروز را تضمین میکنه و هم با دستان تمیز و عالی درست میکنندو یه چنتا عطسه و سرفه هم حالا به عنوانه ادویه توش میریزندو خلاصه عالی...!

حالا این را باید تصمیم می گرفتیم که کجا بریم.

بنا به نظر جناب دکتر متقی که در ادامه میگم چرا دکتر تصمیم گرفتیم که همگی بریم بریونی ...(نمیگم اسمشا که تبلیغ نشه) که غذاش حرف نداره و از دوستان جناب دکتر متقی بزرگ هست و هم ممد را میشناسه.

رفتیم اونجا جاتون خالی ۴ دست بریون درجه یک سفارش دادیما به همراه د آبگوشت بزرگ به علاوه ی یک دوغ خانواده ی سنتی...!

ما بیرونه مغازه منتظر وایسادیم که غذا آماده شه و بگیریم بریم تو پارک بخوریم/از پشت شیشه صاحب اونجا داد میزد دکتر غذاتون آمادست.ما هم رومونو برگردوندیما دیدیم که نه انگار با ما نیست هی با انگشتش نفر بغلی مون را نشون میده.حالا کی بود دکتر متقی را میگفت...!.علامت گریه برا اینه که من ضایع شده بودم که به علت شنیدن صفت دکتر رومو برگردونده بودم و خیال میکردم با منه...!هی میگین دکتر دیکترا همین مشکلات و داره.به هرحال من میدونم که منو هیشکی دوس نداره...!

بریان را گرفتیم رفتیم داخل پارک حالا یا توی پارک روی میز های مخصوصی که همیشه اونجا میریم بریان را نوش جان کردیم....!

علی که بیشتر از همه خوردو سهم منم یه خوردشو خورد(علی جون تو عمرت یه بار پر خوری کرده زشت نگم دیگه)..تازه علی از حرفه ی عکاسی هم برای ما سخن های زیادی گفت.ار اینکه عکس هاشو آپلود کرده و نظراتی که به عکساش میدادند.ما هم کلی تشویق و ترغیب که آآآآآآآآفرین علی جون....!

بعد از صرف بریان برای اینکه حالا این چربی ها هضم بشه یه جوری گفتیم یه بازی بکنیم که شطرنج بود.حالا با کدوم امکانات را نمی دونم.به هر زوری بود با سنگ های کف پارک با سیگار های مصرف شده و با برگ و کاج مهره های شطرنج را چیدیم رو میز...!دیگه آدم باید بتونه خودشو با سختی ها تطبیق بده...!ما هم با کمترین امکانات بیشترین کار را کردیم.مثل همونی که حق مسلم ماست...!.حالا یه مشکلی داشتیم که دو رنگ بود.یعنی سنگ ها سیگار برگ و ... باید دورنگ می بود تا میشد بازی کرد.خلاصه ما دوباره یه سری تیره و یه سری روشنت تر و یا با علامت گذاری مشخص کردیما شروع کردیم به بازی...!بازی بین ممد و مصطفی بود...!بازیه خیلی جذابی بود...!

بعد از بازی حوصلمون سر رفته بود می خواستیم یه کاری بکنیم.گفتیم بریم به دهان استکبار سنگ پرتاب کنیم.خلاصه مسابقه ی نشانه گیری به سمت دهان استکبا را انجام دادیم که هر باری سنگ می خورد به نشونه یهک صدای فلزی مانندی ازش بلند می شد.تازه برای اینکه هنر های رزمی و دقت و نشانه گی را به رخ هم بکشیم پرتاب چشم بسته.پرتاب از پشت بدونه نگاه کردن به هدف را هم انجام دادیم....!

و بعدا هم پرتاب به سمت هم دیگه و نشانه گیری به سمت هم بود که در راه برگشت به خونه و فردای اون روز مرتب تکه سنگها از توی جیب های کت و کاپشن بیرون اورده میشد.فکر کنم چند کیلویی سنگ هم مصرف کردیم....!اینجا دیگه مشکل از کرم و انگل هایی بود که علاوه بر استاتید گران قدر انگل شناسی به ما هم سرایت کرده بود...!

پی نوشت....!:دهان استکبار همان سطل زباله ی آهنیه توی پارک بود....!!!!!!!!